Zdrowa skóra chroni nasz organizm przed różnymi drobnoustrojami. Podstawowym elementem tej ochrony jest naskórek, a zwłaszcza warstwa rogowa i płaszcz lipidowy na jej powierzchni. Dodatkową obronę przed drobnoustrojami chorobotwórczymi zapewniają swoiste i nieswoiste mechanizmy immunologiczne. Również kwaśny odczyn na powierzchni skóry (pH 5,4 – 5,9) faworyzuje względnie mniej szkodliwe bakterie i chroni przed szczepami patogennymi.
Spis treści:
- Gronkowce i paciorkowece - objawy, leczenie
- Wybrane choroby bakteryjne skóry
- Liszajec - objawy, diagnoza, leczenie
- Liszajec pęcherzowy
- Liszajec noworodków
- Gronkowcowy zespół oparzonej skóry
- Ropne zapalenie mieszków włosowych
- Pospolite zapalenie
- Czyraki - objawy
- Czyraki - diagnoza
- Czyraczność
- Czyrak mnogi
- Zakażenie gronkowcowcem
- Zakażenia fałdu paznokciowego
- Zastrzał gronkowcowy
- Zakażenia paciorkowcowe
- Liszajec niepęcherzowy
- Niesztowica
- Zapalenie tkanki podskórnej
- Przewlekła piodermia bujająca i wrzodziejąca
- Wyprzenie bakteryjne - diagnoza
Dlatego stosunkowo rzadko dochodzi do rozwoju chorób ropnych w skórze. Najczęściej są one skutkiem urazu lub miejscowego zaburzenia odporności (zapalne dermatozy, wyprzenia) albo związane z ogólnym schorzeniem wyniszczającym (nowotwory, cukrzyca, mocznica, zakażenie HIV). Do zajęcia skóry dochodzi wskutek działania bakterii o naskórkowym trofizmie lub bakterii toksycznych.
Najczęstszymi bakteriami chorobotwórczymi w zakażeniach skóry są ziarniniaki Gram-dodatnie, głównie gronkowce i paciorkowce β-hemolizujące.
Gronkowce i paciorkowece - objawy, leczenie
Gronkowce, a zwłaszcza Staphylococcus aureus, są przyczyną wielu różnych infekcji. S. aureus wytwarza różne enzymy destrukcyjne, z których największe znaczenie ma β-laktamaza inaktywująca penicylinę, a także toksyny: toksynę wstrząsu toksycznego, enterotoksyny i toksyny złuszczające.
S. aureus jest najczęściej przyczyną zakażeń przydatków skóry, mieszków włosowych i gruczołów potowych. Natomiast w przypadku wytwarzania eksfoliatyn u tych pacjentów, którzy nie mogą ich zneutralizować, dochodzi do powstania rozległych zmian spełzającego naskórka.
Spośród paciorkowców głównym patogenem skóry jest Streptococcus pyogenes. Powoduje on zakażenia w obrębie skóry właściwej i tkanki podskórnej, często nawet bardzo głębokie, dochodzące do powięzi i ścięgien.
Często ropne choroby skóry mają etiologię mieszaną, gronkowcowo-paciorkowcową, np. liszajec zakaźny, niesztowice, piodermie, wyprzenia bakteryjne.
Wybrane choroby bakteryjne skóry
Tabela 1.
|
Mikroorganizm |
Jednostki kliniczne |
|
Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus) koagulazododatni |
Liszajec zakaźny pęcherzowy |
|
Liszajec noworodków |
|
|
Gronkowcowy zespół oparzonej skóry (SSSS) |
|
|
Figówka |
|
|
Czyraczność |
|
|
Czyrak mnogi |
|
|
Ropnie gruczołów potowych ekrynowych noworodków |
|
|
Infekcje fałdu paznokciowego: zastrzał i zanokcica |
|
|
Paciorkowiec z grupy A β-hemolizujący (Streptococcus pyogenes) |
|
|
Zakażenia mieszane: gronkowcowo-paciorkowcowe |
Liszajec zakaźny |
|
Niesztowice |
|
|
Zapalenie tkanki podskórnej |
|
|
Piodermia przewlekła i bujająca |
|
|
Wyprzenia bakteryjne |
